Polecane książki
Wychowaj szczęśliwe dziecko - praktyczne porady dla rodziców

mm1080

Książka zawiera praktyczne i sprawdzone porady, które pomogą zbudować dobre relacje z własnym dzieckiem oraz sprawić, żeby było szczęśliwe. Poradnik podpowiada, jak rozwiązywać problemy i rozmawiać na trudne tematy. Uczy, jak być stanowczym rodzicem, a jednocześnie okazywać dziecku miłość i szacunek na co dzień.

Dlaczego poradnik trafia w SAMO SEDNO?

Więcej …
Osoby Online
Naszą witrynę przegląda teraz 1 gość 

Agresja u dzieci

Agresją - nazywamy każde zamierzone działanie mające na celu wyrządzenie komuś lub czemuś szkody, straty lub bólu.
U podłoża agresji leży często złość. Złość jest podstawową emocją towarzyszącą dzieciom na wszystkich etapach rozwojowych. Podatność dzieci na bodźce wywołujące złość zmienia się z wiekiem.

Niemowlęta - reagują wybuchami złości na drobne niewygody, na czynności związane z pielęgnacją, jak kąpanie, ubieranie. Irytują je także trudności w komunikowaniu się z innymi poprzez gaworzenie lub próby mówienia. Stają się złe, gdy otoczenie nie poświęca im tyle uwagi ile pragną.

 

Dzieci w wieku przedszkolnym - szczególnie irytują się wtedy, gdy zabiera się im ich własność. Złoszczą się, gdy zabawki lub przedmioty nie działają zgodnie z ich życzeniem. Popadają w złość, gdy dorośli wydają im polecenie, aby coś zrobiły, czego akurat nie chcą zrobić w danym momencie.

U dzieci starszych - złość może być wywołana przez sprzeciwianie się ich żądaniom, przeszkadzanie w wykonywanej czynności, wynajdywanie błędów, pouczanie, porównywanie do innych czy krytykowanie. Kiedy nie uda im się zrealizować celów, które sobie stawiają - wpadają w gniew skierowany albo do siebie, albo do osób, które przeszkodziły im te cele osiągnąć. Często złoszczą się, gdy czują się niesłusznie strofowane lub karane, albo kiedy są lekceważone, ignorowane, ośmieszane przez inne dzieci.

 

Agresja może być:

skierowana bezpośrednio przeciwko osobom, zwierzętom, przedmiotom

może być  fizyczna lub  słowna

Do form agresywnego zachowania u dzieci należą; potrącanie, gryzienie, plucie, szarpanie. W okresie przedszkolnym do tych reakcji gniewu dołącza się agresja słowna: wyzywanie, używanie wulgarnych słów, przeklinanie. Większość impulsywnych reakcji gniewu skierowana jest przeciwko innym ludziom. Niektóre tylko skierowane są przeciwko sobie.


Skąd się bierze agresja?

1.Reakcja na frustrację - czyli na niemożność zaspokojenia ważnych potrzeb
-  biologicznych jak: potrzeba pożywienia, wody, tlenu, odpoczynku
- potrzeb psychicznych: potrzeby bezpieczeństwa, potrzeby przynależności i miłości (potrzeba bliskich osób, więzi z nimi, potrzeba bycia kochanym i akceptowanym), potrzeby szacunku (potrzeba bycia docenianym i wartościowym, potrzeba szacunku do samego siebie i poważania ze strony innych), potrzeb poznawczych (potrzeba wiedzy, poszukiwania nowości), potrzeby samorealizacji ( potrzeba realizowania swoich życiowych celów, określenia siebie kim jestem, do czego dążę). Człowiek niezaspokojony w swoich potrzebach jest gotowy do agresji bardziej niż inni, słabo sobie radzi z napięciem, jest mało odporny na stres.

2.Niewłaściwe metody i postawy wychowawcze rodziców

Zbyt dominująca postaw rodziców rodzi bunt i obronę w postaci agresji
-    dziecko, które w domu zamknięte jest w sztywne ramy autorytetu rodziców
-   dziecko, które nie ma żadnych praw, a tylko jeden podstawowy obowiązek - ustępować bez sprzeciwu, będzie nagromadzony gniew i złość wyładowywać poza domem, na terenie szkoły, na podwórku /agresja przeniesiona/

Szczególnie niekorzystna jest postawa wychowawcza rodziców określana przez psychologów jako odtrącająca. Rodzice otwarcie wyrażają swoją niechęć do dziecka. Wszystkie próby zbliżenia się dziecka są brutalnie odtrącane. Rodzice nie zajmują się dzieckiem. Stosują ciężkie kary fizyczne nawet za najdrobniejsze przewinienia. Dziecko reaguje na niechęć rodziców niechęcią i agresją.

Nagradzanie zachowań agresywnych, przyzwalająca lub zachęcająca postawa dorosłych wobec otwartej agresji ich dzieci, w okresie późniejszym zwiększają częstotliwość zachowań agresywnych:
-    tak się dzieje w przypadku postaw nadopiekuńczych, kiedy rodzice pozwalają czy przyzwalają swojemu dziecku na bicie innych dzieci - nagradzają w ten sposób zachowania niegrzeczne
-    poświęcając dziecku czas tylko wówczas gdy jest ono niegrzeczne, wzmacniają takie zachowania - bo uwaga i zainteresowanie dzieckiem działa jak nagroda
-  dziecko, które zauważyło, że matka ustąpiła mu, gdy w obecności obcych zaczęło tupać nogami i krzyczeć - osiągnęło swój cel, zostało nagrodzone
W innych, podobnych warunkach zachowa się identycznie. Reakcje te mogą się utrwalić.

3.Wielu aspektów zachowania dziecko uczy się w drodze naśladownictwa, dlatego naśladuje ważne dla siebie osoby: rodziców, wychowawców, starsze rodzeństwo, osoby publiczne, rówieśników. Jeżeli wzorzec, który naśladuje dziecko jest agresywny - dziecko może przyswoić postawę agresywną. Badania psychologiczne dowiodły, że większość agresywnych dzieci pochodzi z  rodzin, w których jedno lub oboje rodzice to osoby agresywne. Dziecko poniżane lub bite może wyrosnąć na kogoś, kto z własną złością, napięciem lub bezradnością będzie sobie radził właśnie poprzez poniżanie lub bicie innych ludzi.

Dzieci wychowywane krzykiem i biciem nie mają po prostu innych wzorców zachowania Każda kara upokarza dziecko i  powiększa tendencje agresywne.  Jeżeli  dziecko nie może wyrazić swojej hamowanej agresji, zaczyna szukać form akceptowanych społecznie i ukrytych,wymierzonych w rodziców np.; strajk głodowy, obniżenie wyników w nauce.

Dzieci karane surowiej przejawiają więcej agresji niż dzieci karane lekko. 

Podsumowując
Podstawowe czynniki wyzwalające zachowania agresywne dziecka związane z wychowaniem to:
-  frustracja ważnych potrzeb dziecka w rodzinie
-  niewłaściwe wzorce zachowań
-  niewłaściwe postawy rodzicielskie i niewłaściwe metody wychowawcze
Inne przyczyny agresji to:
-  niekorzystny wpływ mediów: telewizja, filmy video - ukazujące przemoc i agresję na ekranie wpływają na zachowania agresywne u dzieci  
-  organiczne uszkodzenia struktur mózgowych - w tym przypadku konieczna jest opieka lekarzy specjalistów  /neurolog, psychiatra dziecięcy/

Rodzice powinni wiedzieć, że w wychowaniu każdego dziecka ważne jest:

  • aby dziecko miało zaspokojone podstawowe potrzeby biologiczne i psychiczne (miłości, akceptacji, uznania, samorealizacji, bezpieczeństwa). Należy mówić o swoich uczuciach do dziecka, chwalić je, cieszyć się z jego sukcesów, nie krytykować, wspierać w trudnych dla niego chwilach, być dla niego życzliwym. Należy okazywać dziecku szacunek, wysłuchać je, starać się je zrozumieć
  • dostarczanie pozytywnych wzorców zachowań - samemu dawać dobry przykład swoim zachowaniem czy rozwiązywaniem problemów.


Rolą rodziców w wychowaniu dziecka jest :

  • uczenie dziecka tolerancji na frustracje, na przykre emocje, uczenie dziecka ,że  przeżycia frustracyjne są w życiu nieuniknione
  • nauczenie dziecka kontroli emocji - rozumianej nie jako tłumienie emocji, ale jako skierowanie swojego gniewu, swojej energii emocjonalnej na tory akceptowane społecznie /zajęcia sportowe,wysilek fizyczny,współzawodnictwo/- co jest na pewno zdrowsze od tłumienia negatywnych emocji i dalszych następstw w postaci utajonej wrogości czy zachowania destrukcyjnego
  • należy chronić dziecko przed zbyt silnymi i długotrwałymi emocjami przykrymi jak: strach, zazdrość, złość.
  • uczyć  stopniowej tolerancji na frustrację już od najmłodszego wieku - nie będą miały później nawyku reagowania agresywnymi atakami na wszelkie sytuacje frustrujące.